«Χρόνια Πολλά κ. Άλκη»
Συνέντευξη της «μητέρας» της ΕΙΕ με αφορμή την Ημέρα της Μητέρας
Η Άλκη Μακρή είναι η «μαμά» της ΕΙΕ, καθώς το 1980 ο άνδρας της Κώστας Μακρής μαζί με εκείνη ίδρυσαν τον ιεραποστολικό Οργανισμό μας και μέχρι σήμερα παραμένει ενεργό μέλος του. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, μαζί με τη φυσική της οικογένεια, θέλουμε και εμείς, ως οικογένεια της ΕΙΕ να της πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και να της ευχηθούμε «Χρόνια Πολλά και ευλογημένα!».
Η κ. Άλκη ήταν διστακτική, όταν της ζητήσαμε να μας παραχωρήσει τη συνέντευξη, γιατί δεν επιθυμεί τη δημοσιότητα, και ανέφερε επανειλημμένως, πως θα συμφωνούσε «αν ήταν να δοξαστεί μέσα από αυτήν, ο Θεός». Αυτή η αντίδραση, αυτός ο δισταγμός, αυτός ο… «συμβιβασμός» ως ένδειξη υπακοής στον Κύριο που υπηρετεί πιστά τόσα χρόνια, φανέρωσε για ακόμα μια φορά το πνεύμα της. Είναι το ίδιο πνεύμα υπακοής, που την οδήγησε μαζί με τον άνδρα της στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 στη ζούγκλα της Παπούα - Νέας Γουινέας, προκειμένου να μεταφέρει το μήνυμα της αγάπης του Θεού στις ανθρωποφάγες φυλές. Με ένα μωρό 6 μηνών τότε στην αγκαλιά της, τον Ιωνάθαν, αψήφησε τις αντιξοότητες και έμεινε εκεί για 15 ολόκληρα χρόνια. Στο διάστημα αυτό μεγάλωσε κάτω από αντίξοες συνθήκες μαζί με τον σύζυγό της 6 παιδιά, γεμίζοντας τις βαλίτσες των αναμνήσεών τους με προκλήσεις, μοναδικές εμπειρίες, στιγμές χαράς και αγωνίας, μα πάνω από όλα με εμπιστοσύνη για το καθετί στον Θεό.
Σήμερα, αρκετά χρόνια μακριά από τις πρωτόγονες εκείνες συνθήκες και έχοντας κάνει πολύ δουλειά στον ιεραποστολικό αγρό, κατοικεί στο γεμάτο από αναμνήσεις σπιτικό της στην Αθήνα, έχοντας αποκτήσει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα και συνεχίζει να έχει τον ίδιο πόθο στην καρδιά της: να γνωρίσουν οι Έλληνες τον Θεό ως προσωπικά τους Σωτήρα.
Παρακάτω ακολουθεί η συνέντευξη που μας παραχώρησε, υπό το πρίσμα της συζύγου που στάθηκε με όλες τις δυνάμεις της στο πλευρό του άνδρα της και της μητέρας που μεγάλωσε 6 παιδιά, τα οποία απέκτησαν βαθιά αγάπη για τον Κύριο και τους ανθρώπους γύρω τους:
Κα. Άλκη ποια ήταν η οδηγία και η βεβαίωση που είχατε μέσα σας για να πάτε ως ιεραπόστολος στις ζούγκλες της Παπούα – Νέας Γουινέας;
Την κλήση για να πάμε στην Παπούα – Νέα Γουινέα την απέκτησε πρώτα ο Κώστας κατά τη διάρκεια των σπουδών του σε Βιβλικό Κολλέγιο του Καναδά και ενώ βρισκόμασταν σε σχέση. Ήταν σίγουρος ότι ήθελε να πάει και για δύο χρόνια προσπαθούσε να με πείσει μέσα από γράμματα. Όμως, εγώ του είπα πως δεν αισθανόμουν όπως εκείνος και πως δεν θα μπορούσα να τον ακολουθήσω, αν δεν με καλούσε και εμένα ο Θεός. Τελικά αρραβωνιαστήκαμε και συμφωνήσαμε να πάω και εγώ στο ίδιο Βιβλικό για να δούμε, αν ο Θεός θα μου έδινε την ίδια κλήση, διαφορετικά θα χωρίζαμε. Είναι εντυπωσιακό, ότι όσο ήμουν εκεί, ήρθε να μιλήσει ξανά ο ίδιος ομιλητής μέσω του οποίου το Άγιο Πνεύμα είχε «ανάψει» τη φλόγα στον Κώστα για να γίνει ιεραπόστολος. Το μήνυμά του για το πώς ευαγγέλιζε στην Κίνα και του πήραν οι Κομμουνιστές το παιδί για 6 χρόνια, με συντάραξε. Ήταν η πρώτη κίνηση του Αγίου Πνεύματος για να αρχίσω να σκέφτομαι να γίνω ιεραπόστολος. Κατόπιν πέρασε λίγος καιρός και αρρώστησα πολύ βαριά, που νόμιζα ότι θα πέθαινα. Εκείνη τη στιγμή είπα στον Θεό: «Κύριε, αν μου δώσεις τη ζωή μου, θα πάω στον ιεραποστολικό αγρό». Έτσι και έγινε.
Ξεκινήσατε να πάτε στον ιεραποστολικό αγρό μαζί με ένα μωρό 6 μηνών. Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η φάση;
Ώσπου να ξεκινήσεις και να φύγεις, προκύπτουν πολλά εμπόδια από τον εχθρό, τα οποία πρέπει να υπερπηδήσεις. Όμως, εφόσον παίρνεις την απόφαση να κάνεις κάτι για τον Κύριο, προχωράς και ο Κύριος σε ενθαρρύνει εν οδώ.
«Εφόσον παίρνεις την απόφαση να κάνεις κάτι για τον Κύριο, προχωράς και Εκείνος σε ενθαρρύνει εν οδώ»
Κοιτάζοντας πίσω, πιστεύτε ότι, όταν φύγατε, είχατε σωστές προσδοκίες από αυτά που σας περίμεναν;
Όταν φτάσαμε εκεί, τα πράγματα ήταν πιο πολιτισμένα από ό,τι περιμέναμε. Αρχικά νομίζαμε ότι θα μέναμε σε καλύβα, όπως οι ντόπιοι και θυμάμαι να λέω στον Κώστα ότι όταν φτάσουμε, θα ήθελα να μου φτιάξει ένα ωραίο, μεγάλο παράθυρο. Όμως, τελικά οι ιεραπόστολοι είχαν τη δυνατότητα να παραγγέλνουν υλικά από την Αυστραλία, και έτσι για παράδειγμα είχαμε ακόμα και έναν νεροχύτη!
Πώς ήταν ο καιρός στη ζούγκλα;
Είχε τρομερή ζέστη και δεν μπορούσα να βγω έξω από το σπίτι. Επίσης, έβρεχε κάθε μέρα ή κάθε νύχτα ή και τα δύο για περίπου μισή ώρα. Όταν σταματούσε, η ατμόσφαιρα καθάριζε και όλα ήταν πολύ όμορφα, πλυμένα και φρέσκα. Αντιθέτως, πάνω στα βουνά υπήρχε σκοτεινιά και τόσο κρύο, που δίσταζα να κάνω ακόμα και μπάνιο πολλές φορές, γιατί θα πάγωνα.
Τι είναι αυτό που σας βοήθησε να ανταπεξέλθετε στις δύσκολες συνθήκες;
Όταν βρίσκεσαι εκεί πέρα, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά να πιστέψεις στον Κύριο και να περιμένεις σε διάφορες φάσεις μόνο από Αυτόν. Για παράδειγμα, επειδή δεν υπήρχαν δρόμοι στη ζούγκλα, αναγκαζόμασταν για οποιαδήποτε ανάγκη, όπως για να αγοράσουμε βασικά είδη ανάγκης, για να πάμε το παιδί μας στο γιατρό ή για να το δούμε στο σχολείο, να μπούμε στο αεροπλανάκι της ιεραποστολικής αεροπορικής γραμμής. Μόλις μπαίναμε σε αυτό, ήμασταν στα χέρια του Θεού! Θυμάμαι που καμιά φορά έλεγα στον εαυτό μου, ότι αν πέσει αυτό το αεροπλανάκι, προτιμώ να είμαι στο βουνό παρά στη ζούγκλα, γιατί στη ζούγκλα θα με φάνε τα κουνούπια, ενώ στο βουνό μπορεί κάτι να γίνει και να σωθώ. [γέλια…]
Επίσης, με βοηθούσε πολύ ο χαρακτήρας του Κώστα, καθώς είχε πολλά χαρίσματα. Έβλεπε μπροστά, μπορούσε να δει τις ευλογίες και μαζί με αυτές ο Θεός του έδινε και πίστη. Εγώ από την άλλη, ήμουν πάντα ακόλουθος, αλλά είχα τον ίδιο σκοπό μαζί του: να βοηθήσουμε τους ανθρώπους.
«Όταν βρίσκεσαι εκεί πέρα, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά να πιστέψεις στον Κύριο και να περιμένεις σε διάφορες φάσεις μόνο από Αυτόν»
Γεννήσατε 5 από τα 6 παιδιά σας, ενώ βρισκόσασταν στη ζούγκλα. Πώς ήταν η εμπειρία;
Ο Χάρης γεννήθηκε σε ένα παράπηγμα με αλουμινένια σκεπή. Κατόπιν χτίστηκε ένα μικρό νοσοκομειάκι, στο οποίο γέννησα τα υπόλοιπα παιδιά. Ο πιο δύσκολος τοκετός μου, ήταν όταν πήγα να γεννήσω τον Νιλ. Έχανα πάρα πολύ αίμα και ο γιατρός δεν ήξερε αν το μωρό θα γεννιόταν ζωντανό. Κανονικά έπρεπε να κάνω καισαρική τομή, αλλά δεν μπορούσαμε να μεταφερθούμε στην άλλη άκρη του νησιού. Σε εκείνη τη φάση, δεν είχαμε πού αλλού να πάμε, οπότε εμπιστευτήκαμε για άλλη μια φορά τον Κύριο παρότι το παιδί γεννήθηκε με μεγάλη δυσκολία.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες ανησυχίες σας ως μητέρα καθώς μεγαλώνατε τα παιδιά σας στη ζούγκλα;
Οι περισσότεροι ιεραπόστολοι δυσκολευόμασταν συναισθηματικά, όταν έπρεπε να αφήσουμε τα παιδιά μας σε ηλικία 6 χρονών στο οικοτροφείο, το οποίο βρισκόταν αεροπορικώς μία ώρα μακριά. Βέβαια βοηθούσε που ήμασταν όλοι οι ιεραπόστολοι στην ίδια φάση, καθώς και το γεγονός ότι τα παιδιά μας διδάσκονταν εκεί τις αρχές του ευαγγελίου.
Μια άλλη έγνοια μας ήταν να μην πλησιάσουν τα παιδιά το ποτάμι, καθώς είχε κροκόδειλους και φίδια. Για τον λόγο αυτό, τους είχαμε απαγορεύσει να πηγαίνουν εκεί. Ο ένας γιος μου θυμάται ακόμα το ξύλο που έφαγε από τον πατέρα του, όταν ξέφυγε και πήγε εκεί! [γέλια..] Επίσης, υπήρχαν αγριόχοιροι και πάρα πολλά κουνούπια! Κάτι ακόμη για το οποίο ανησυχούσα, είναι οι μεταδιδόμενες δερματικές παθήσεις που είχαν τα ντόπια παιδιά, γιατί τα παιδιά μου έπαιζαν μαζί τους. Ο Θεός, όμως, αναλάμβανε κ μας προστάτευσε από όλα αυτά.
Υπήρχαν περίοδοι που μένατε μόνη με τα παιδιά;
Ειδικά στις αρχές, ο Κώστας ταξίδευε αρκετά για να βρει χωριά για ευαγγελισμό. Το κοντινότερο ταξίδι του διαρκούσε 2 εβδομάδες! Έτσι, εμένα αρκετές φορές μόνη μου με τα παιδιά και αυτό δεν μου άρεσε. Δεν φοβόμουν τους ντόπιους, αφού άφηνα την πόρτα μου σχεδόν ανοιχτή, αλλά ανησυχούσα για την ευθύνη που είχα για την οικογένεια. Το θετικό ήταν ότι είχαμε φέρει μια μικρή κοινότητα νέων πιστών από τα βουνά, που μας βοηθούσαν. Αργότερα απέκτησα ως βοηθό και ένα ντόπιο νεαρό αγόρι, που έζησε πολύ καιρό μαζί μας και το εμπιστευόμουν ακόμα και για να μου φυλάξει τα παιδιά.
Είχατε αισθανθεί ποτέ μοναξιά;
Η αλληλεξάρτηση που είχαμε με τους υπόλοιπους ιεραποστόλους, μας είχε κάνει να τους αισθανόμαστε σαν οικογένεια. Κάθε πρωί αναφέραμε στον ασύρματο αν είμασταν καλά, και αν υπήρχαν ταραχές ή κάποιο πρόβλημα υγείας, τότε προσευχόμασταν ή ζητούσαμε βοήθεια από γιατρούς ή πιλότους συνεργάτες
Ωστόσο, υπήρχαν περίοδοι, όπως τις εορτές, που μου έλειπαν οι γονείς μου. Μου έλειπε πολύ και η εκκλησία… Πόσο λαχταρούσα να ακούσω δυτικούς ύμνους! Θυμάμαι, ότι ορισμένες φορές πήγαινα στον αεροδιάδρομο, κοίταζα προς τη μεριά από την οποία έρχονταν τα αεροπλάνα και έλεγα: να, από εκεί είναι ο πολιτισμός! [γελάει…]
«Ορισμένες φορές πήγαινα στον αεροδιάδρομο, κοίταζα προς τη μεριά από την οποία έρχονταν τα αεροπλάνα και έλεγα: να, από εκεί είναι ο πολιτισμός!»
Γενικότερα, όμως, επειδή είχα τον Κώστα και την οικογένειά μου, δεν ένιωθα μοναξιά. Εξάλλου, υπήρχε πάντα πολλή δουλειά που έπρεπε να γίνει, όπως να ψήσω ψωμί ή να βράσω νερό ώστε να γίνει πόσιμο, να φροντίσω τα μωρά, να διακονήσουμε τις ψυχές ή να φιλοξενήσουμε κάποιον επισκέπτη. Μάλιστα, η φιλοξενία είναι το χάρισμά μου και ευλογούμαι και εγώ μέσα από αυτό. Επίσης, μια φορά είχε έρθει ο κυβερνήτης της περιοχής και θυμάμαι πόσες ετοιμασίες κάναμε για τα φαγητά και τα επιδόρπια, καθώς και για να καθαρίσουμε τον χώρο!
Όταν ο άντρας σας συμμετείχε σε επικίνδυνα εγχειρήματα, πού στηρίζατε την ελπίδα σας;
Στις δύσκολες στιγμές, εμπιστευόμουν τον Κύριο. Με κρατούσε η προσευχή και η πίστη σε Αυτόν. Δεν είχαν κάποιον άλλο για να με στηρίξει, όπως η μητέρα μου. Δεν μπορούσα ούτε να της ζητήσω να προσευχηθεί για μένα!
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που πήγαμε στον καινούργιο σταθμό στα βουνά. Ήταν Σάββατο βράδυ, που τα αεροπλανάκια δεν πετάνε. Ο Ιωνάθαν ήταν λίγων μηνών και άρχισε να κάνει απανωτούς εμετούς. Δεν μπορώ να ξεχάσω την τρομάρα που είχα πάρει, καθώς ήμουν φρέσκια μαμά και μέτρησα ότι έκανε εμετό 11 φορές. Μην έχοντας καμμία βοήθεια, εγώ και ο Κώστας πέσαμε στα γόνατα και προσευχηθήκαμε. Την επομένη μέρα, ξημέρωσε η Κυριακή και το παιδί ήταν καλά. Όταν δεν έχεις τι άλλο να κάνεις, προσεύχεσαι. Ο Θεός το ανέλαβε και αυτό όπως και πολλά άλλα.
Βέβαια δεν ήταν όλα εύκολα, καθώς στον ιεραποστολικό αγρό υπήρξαν πιλότοι που σώθηκαν από ατυχήματα ή όταν σταμάτησε το αεροπλάνο τους στον αέρα, αλλά υπήρξαν και γυναίκες που έμειναν μόνες, επειδή οι άνδρες τους σκοτώθηκαν από ντόπιους.
Τι κάνατε όταν δεν συμφωνούσατε με κάποια απόφαση του συζύγου σας;
Αναλόγως την περίσταση. Υπήρχαν περιπτώσεις, που πριν κάνουμε ένα βήμα, περιμέναμε να έχουμε και οι δύο ειρήνη και οδηγία στην καρδιά μας. Άλλες φορές, όμως, ο Κώστας έπαιρνε μια απόφαση και εγώ τον ακολουθούσα, γιατί δεν ήθελα να τον εμποδίσω να πάει εκεί που τον οδηγούσε ο Κύριος. Για μένα το σημαντικό ερώτημα είναι να αναλογίζεσαι: τι είναι συμφέρον για το έργο του Κυρίου;
Πώς αισθανόσασταν όταν αποφασίσατε να επιστρέψετε στην Ελλάδα;
Όταν ο Κώστας έφυγε εσπευσμένα από τη ζούγκλα για να εγχειριστεί στην Αμερική, βρισκόμουν σε δύσκολη ψυχολογικά κατάσταση και έπασχα από κατάθλιψη. Πιστεύω ότι ήταν η πολλή κούραση και έτσι χρειάστηκε να πάρω φάρμακα. Μετά την επέμβαση οι γιατροί είπαν στον Κώστα πως δεν μπορεί να επιστρέψει στην ιεραποστολή και τότε αποφασίσαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Όταν ήρθαμε εδώ, ζήτησα από τον Θεό να μην ξαναπάθω κατάθλιψη και πράγματι από τότε με έχει κρατήσει.
Τι σκέψεις πέρασαν από το μυαλό σας την περίοδο που υπήρχε το ενδεχόμενο να φυλακίσουν τον άνδρα σας;
Δεν γνωρίζαμε τι θα επέτρεπε ο Κύριος, αλλά και αυτό, τελικά το ανέλαβε και έτσι αποδείχθηκε αθώος. Ο Κώστας είχε αποφασίσει, πως αν έμπαινε στη φυλακή, θα έγραφε την αυτοβιογραφία του. Εγώ από την άλλη, έσπευσα να ανανεώσω το δίπλωμα αυτοκινήτου, ώστε αν έμπαινε στη φυλακή, να μπορούσα να τον επισκέπτομαι. Τελικά, λοιπόν, βγήκε και κάτι καλό μέσα από αυτό!
Καταφέρατε να μεγαλώσετε παιδιά με βαθιά αγάπη για τον Θεό. Τι συμβουλές θα δίνατε σε μια νέα μαμά;
Ως μητέρα ήμουν περισσότερο με τα παιδιά μας από πλευράς χρόνου, όμως, στον πνευματικό τομέα, μας οδηγούσε οικογενειακώς ο Κώστας. Κάθε βράδυ είχαμε την ώρα μας με τον Κύριο. Διαβάζαμε την Αγία Γραφή, ψέλναμε ύμνους και ακούγαμε χριστιανικά τραγούδια στο πικάπ. Επίσης, μάθαινα στα παιδιά να λένε εδάφια απ’ έξω και τα βράδια τους έψελνα στα κρεβάτια τους για να κοιμηθούν. Νομίζω, όμως, ότι έβλεπαν τη συνολική συμπεριφορά μέσα στο σπίτι. Επίσης, κάτι που τους έκανε καλό ήταν ότι τους μάθαμε να προσφέρουν από νωρίς στο έργο, αναθέτοντάς τους για παράδειγμα να συμμαζέψουν ένα χώρο από τα σκουπίδια.
Ποιο είναι το όραμά σας για την ΕΙΕ;
Η προσευχή μου είναι κάθε δράση μας να αγγίζει ανθρώπους, και κάθε Καινή Διαθήκη και βιογραφία του Κώστα, που έχει διανεμηθεί όλα αυτά τα χρόνια, να διαβαστεί, ώστε να σωθούν ψυχές.
