Τους είπε ο Ιησούς: «Εγώ είμαι αυτό το ψωμί, ο άρτος της ζωής. Όποιος έρχεται σ’ εμένα δε θα πεινάσει, κι όποιος πιστεύει σ’ εμένα δε θα διψάσει ποτέ» Κατά Ιωάννην 6:35.
Η καραντίνα ήταν μια ιδιαίτερα αγχωτική περίοδος. O κόσμος κυριεύτηκε από συναισθήματα φόβου, αγωνίας και μοναξιάς. Όμως ο Θεός, ακόμα και σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, εργάζεται κάτι όμορφο για εμάς. Αυτές τις μέρες έχουμε ανάγκη από ιστορίες ενθάρρυνσης, ιστορίες ανθρώπων που στρέφονται στην αληθινή πηγή της ζωής.
Μια τέτοια ιστορία μας διηγήθηκε ο Κος Χρήστος, ιδιοκτήτης αρτοποιείου στα Ιωάννινα. Την περίοδο της καραντίνας, όπως λέει ο ίδιος: «Κάτι παράξενο συνέβη, τέσσερις εντελώς διαφορετικοί και ξένοι μεταξύ τους άνθρωποι, μου είπαν ότι έχουν αρχίσει να διαβάζουν αυτό το Βιβλίο που τους είχαν χαρίσει κάποιοι δύο τρία χρόνια πριν».
Οι πελάτες αυτοί, αγοράζοντας το καθιερωμένο τους ψωμί, συζητούσαν μαζί του και έκαναν αναφορά σε μια Καινή Διαθήκη που ήταν καταχωνιασμένη κάπου μέσα στο σπίτι τους. Ένας απ’ αυτούς μάλιστα έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, καθώς έχει φτάσει στην “Προς Ρωμαίους Επιστολή”, ενώ η “δίψα” του ολοένα και μεγαλώνει.
Ανάμεσα σε αυτούς, ο Κος Χρήστος μας μίλησε για μια πελάτισσα που έψαχνε να βρει λίγη ελπίδα στις δύσκολες μέρες του εγκλεισμού, μιας και τα οικογενειακά προβλήματα βάρυναν τη ψυχή της. Στη συζήτηση της με το φούρναρη θυμήθηκε αυτήν τη ξεχασμένη Καινή Διαθήκη και εκείνος την προέτρεψε να τη διαβάσει.
Ο ίδιος εξομολογείται «Μόλις η πελάτισσα έφυγε, ευχαρίστησα τον Θεό για όλους αυτούς που εδώ και χρόνια δίνουν τα χρήματα τους και τον χρόνο της ζωής τους για να μοιραστούν δωρεάν όλες αυτές οι Άγιες Γραφές».
Αρκετές φορές, σε δράσεις, όπως το «Κάθε Σπίτι», στις οποίες δε βλέπουμε άμεσα τα αποτελέσματα των πράξεων μας, η ενδεχόμενη απόρριψη που αντιμετωπίζουμε, μας δημιουργεί αμφιβολίες για τη σπουδαιότητα του έργου μας. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε κατά πόσο αξίζει πραγματικά η προσπάθεια μας. Διάφορα ερωτήματα γεμίζουν το νου μας, όπως "αξίζει να ξοδέψουμε το χρόνο μας, τα χρήματα μας;", "αξίζει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, ακόμη κι αν δεν γίνουμε αποδεκτοί από όλους;". Πολλές φορές ξεχνάμε ότι ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους βρίσκονται ορισμένοι που κράζουν για βοήθεια, που ψάχνουν να βρουν την αλήθεια, αλλά κανένας δεν πήγε ποτέ να τους μιλήσει. Αξίζει λοιπόν, τόσος κόπος γι' αυτούς τους μερικούς;
Στο άκουσμα μιας τέτοιας ιστορίας, οι προβληματισμοί αυτοί κάνουν στην άκρη. Την απάντηση μας τη δίνουν οι πελάτες του αρτοποιείου. Μπορεί να μην έδειξαν ενδιαφέρον για να διαβάσουν την Αγία Γραφή αμέσως, αλλά την κράτησαν μέσα στο σπίτι τους και ο Θεός στο δικό του χρόνο, χρησιμοποιώντας την κατάσταση του εγκλεισμού, τους οδήγησε στο να την ανοίξουν. Η απάντηση είναι απλή… αξίζει! Εμείς βλέπουμε το τώρα, αλλά ο Θεός εργάζεται συνεχώς και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο λόγος Του δε θα επιστρέψει αδειανός (Ησαΐας 55:11).
